Ay: Nisan 2018

Şehvet Ulu Allah (C.C.) Hazreti Musa’ya (AS.) bildirdi ki, «Ya Musa! Eğer benim sana sözümün, diline, içinden geçenlerle ruhunun bedenine, görme gücünün gözüne ve işitme gücünün kulağına olan yakınlığından daha yakın olmamı istiyorsan Muhammed’e (A.S.A.) …

Büyük ahlâk ve fıkıh âlimi Ebü’l – Leys es- Semerkandî (rahimehuffahu) şöyle der: Allah’ın yedinci kat semada birtakım melekleri var ki, yaratıldıkları andan beri secdededirler. Böğürleri Allah korkusu ile devamlı titrer haldedir. Kıyamet günü başlarını …

Maneviyat Peygamber’imiz (S.A.S.) buyuruyor ki: «-Ulu Allah (C.C.), kanatlarının biri doğuya, öbürü batıya uzanan ve ayakları yedinci kat yere inen bir kuş yarattı. Kuşun üzerinde bütün varlıkların sayısı kadar tüy vardır. Ümmetimden kadın – erkek …

Z ZABİT: (Ar.) Er. 1. Askere kumanda eden rütbeli asker. 2. Ticaret gemilerinden, geminin hareketini yöneten idareci. 3. İdare etme gücü olan. (Mecaz): Tuttuğunu koparan, dediğini yaptıran kimse. ZADE: (Fars.) Er. 1. Evlat, oğul. 2. …

Y YA’KUB: (Ar.) Er. 1. Erkek keklik. 2. İbranice, “Takib eden, izleyen”. -Hz. Yusuf (a.s.)’un babası ve Kur’an-ı Kerim’de ismi geçen 25 peygamberden (Hz. Ya’kub). Hz. İshak (a.s.)’ın oğlu. – Türk dil kuralına göre “b/p” …

V VABİL: (Ar.) Er. – İri damlalı yağmur. VABİLE: (Ar.) Ka. – (bkz. Vabil) VACİB: (Ar.) Er. 1. Dini (şer’i) bakımdan terkedilmesi doğru ve uygun olmayan, kesinlik bakımından farzdan sonra gelen. 2. Çok lüzumlu, bırakılması …

Ü ÜBAB: (Ar.) Er. – Şiddetli, taşkın sel suyu. ÜBABE: (Ar.) Ka. – (bkz. Übab). ÜBEY:  (Ar.) Er.  –  Sahabedendir. Übey b. Ka’b. ÜBEYDULLAH: (Ar.) Er. – Allah’ın kulu. ÜBEYD: (Ar.) Er. Köle, kölecik, kul.- …

U UBAB: (Ar.) Er. 1. Pek taşkın, coşkun. 2. Delice akan sel. UBEYD: (Ar.) Er. – (bkz. Ubeyde). UBEYDE: (Ar.) Ka. – Küçük köle, kölecik. Ashabın kullandığı isimlerdendir. Ubeyde b. el-Cerrah. UBEYDULLAH: (Ar.)Er. – Allah’ın …

T TABDAN: (Fars.) Ka. -Işıklı, parlak. TABENDE: (Fars.) Ka. – Parlayan, ışık veren TABERİ: (Ar.) Er. – Büyük İslâm tarihçilerinden biri. TABİSTAN: (Fars.) Ka. – Yaz. TABİYE: (Ar.) Ka. – Yerli yerine koyup hazırlama, düzenleme. …

Ş ŞABAN: (Ar.) Er. 1. Aralık, fasıla. 2. Hicri, Kameri ayların sekizincisi, üç ayların ikinci ayı. ŞABEDDİN: (Ar.) Er. – Din topluluğu, cemaati. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır. ŞÂDÂB: (Fars.) Er. – …

S SAAD: (Ar.) Er. – Mutluluk, kutluluk. SAADEDDİN: (Ar.) Er. – Dinin uğurlu ve kutlu kişisi. – Türk dil kuralı açısından “d/l” olarak kullanılır. SAADET: (Ar.) Ka. – Mutluluk, kutluluk, bahtiyarlık. SABA: (Ar.) Er. – …

R RABBANİ: (Ar.) Er. 1. Allahla ilgili. 2. Kendini bütün varlığıyla Allah’a teslim eden. Putçu inanıştan uzak, şalin amel işleyen, Allah’tan geleni kabul edip, O’nun dinine muhalif olana karşı çıkan. RABIT: (Ar.) Er. – Rabteden, …

P PADİŞAH: (Fars.) – Hükümdar. PAHA: (Tür.) – Değer, fîat, eder, tutar. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. PAKALIN: (f.t.i.) Er. – Dürüst, doğru iyi tanınmış kimseler. PAKAN: (Fars.) Er. 1. Temizler, anlar. 2. …

Ö ÖCAL: (Tür.) Er..- Yapılan kötülü­ğün acısını çıkar, öcünü al. ÖCALAN: (Tür.) Er. – İntikam alan. ÖDÜL: (Tür.) l Bir basan ya da iyilik karşısında verilen armağan. 2. Yarışma veya müsabakalarda bir tarafın, kazanana verdiği …

O OBA: (Tür.) Er. 1. Çadırlarda yaşayan göçebe ailelerin meydana getirdiği topluluk. 2. Genellikle bölmeli göçebe cadın. 3. Yabancı. 4. Zeka ya da yetenekleri olağanüstü işler başaracak kadar üstün olan kimse, dahi. 5. Ova. OBUZ: …

N NABİ: (Ar.) Er. 1. Haberci, haber veren. 2. Yüksek, yüce. 3. Büyük Türk şairidir. 17. asrın ikinci yarısında yaşamıştır. NABİA: (Ar.) Ka. – Yerden çıkıp fışkıran, kaynayan, akan. NABİYE: (Ar.) Ka. 1. Ulu, şerefli …

M MACİD: (Ar.) Er. – Şan ve şeref sahibi olan kimse. İyi ahlaklı. Ulu. MACİDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Macid). MAĞFİRET: (Ar.) Ka. – Allah’ın kullarının günahlarını bağışlaması, örtmesi. MAHBUB: (Ar.) Er. 1. Muhabbet olunmuş, …

L LÂCEREM: (Ar.) Ka. 1. Şüphesiz. 2. Besbelli, elbette. LAÇİN: (Tür.). 1. Bir cins şahin. 2. Sarp, yalçın. 3. Şiddetli. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. LAHİB: (Ar.) Er. – Açık yol. LÂHİK: (Ar.) …

K KAAN: (Tür.) Er. 1. Çin ve Moğol imparatorlarına verilen isim. 2. Hakan, hükümdar. KA’B: (Ar.) Er. 1. Topuk kemiği, aşık kemiği anlamında. 2. (Mecazen): Şeref, şan, onur anlamında kullanılır. 3. Ka’b b. Züheyr (Vll.yy.): …

J JALE: (Fars.) Ka. – Gece meydana gelen ve sabah çiçekler üzerinde görülen su damlacığı, çiğ, şebnem (bkz. Şebnem). JENGAR: (Tür.) Ka. 1. Bakır pası. 2. Çöktaşı. 3. Deniz yeşili renk. JERFÎ: (Fars.) Er. – …