Kategori: İsimlerin Anlamı

Z ZABİT: (Ar.) Er. 1. Askere kumanda eden rütbeli asker. 2. Ticaret gemilerinden, geminin hareketini yöneten idareci. 3. İdare etme gücü olan. (Mecaz): Tuttuğunu koparan, dediğini yaptıran kimse. ZADE: (Fars.) Er. 1. Evlat, oğul. 2. …

Y YA’KUB: (Ar.) Er. 1. Erkek keklik. 2. İbranice, “Takib eden, izleyen”. -Hz. Yusuf (a.s.)’un babası ve Kur’an-ı Kerim’de ismi geçen 25 peygamberden (Hz. Ya’kub). Hz. İshak (a.s.)’ın oğlu. – Türk dil kuralına göre “b/p” …

V VABİL: (Ar.) Er. – İri damlalı yağmur. VABİLE: (Ar.) Ka. – (bkz. Vabil) VACİB: (Ar.) Er. 1. Dini (şer’i) bakımdan terkedilmesi doğru ve uygun olmayan, kesinlik bakımından farzdan sonra gelen. 2. Çok lüzumlu, bırakılması …

Ü ÜBAB: (Ar.) Er. – Şiddetli, taşkın sel suyu. ÜBABE: (Ar.) Ka. – (bkz. Übab). ÜBEY:  (Ar.) Er.  –  Sahabedendir. Übey b. Ka’b. ÜBEYDULLAH: (Ar.) Er. – Allah’ın kulu. ÜBEYD: (Ar.) Er. Köle, kölecik, kul.- …

U UBAB: (Ar.) Er. 1. Pek taşkın, coşkun. 2. Delice akan sel. UBEYD: (Ar.) Er. – (bkz. Ubeyde). UBEYDE: (Ar.) Ka. – Küçük köle, kölecik. Ashabın kullandığı isimlerdendir. Ubeyde b. el-Cerrah. UBEYDULLAH: (Ar.)Er. – Allah’ın …

T TABDAN: (Fars.) Ka. -Işıklı, parlak. TABENDE: (Fars.) Ka. – Parlayan, ışık veren TABERİ: (Ar.) Er. – Büyük İslâm tarihçilerinden biri. TABİSTAN: (Fars.) Ka. – Yaz. TABİYE: (Ar.) Ka. – Yerli yerine koyup hazırlama, düzenleme. …

Ş ŞABAN: (Ar.) Er. 1. Aralık, fasıla. 2. Hicri, Kameri ayların sekizincisi, üç ayların ikinci ayı. ŞABEDDİN: (Ar.) Er. – Din topluluğu, cemaati. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır. ŞÂDÂB: (Fars.) Er. – …

S SAAD: (Ar.) Er. – Mutluluk, kutluluk. SAADEDDİN: (Ar.) Er. – Dinin uğurlu ve kutlu kişisi. – Türk dil kuralı açısından “d/l” olarak kullanılır. SAADET: (Ar.) Ka. – Mutluluk, kutluluk, bahtiyarlık. SABA: (Ar.) Er. – …

R RABBANİ: (Ar.) Er. 1. Allahla ilgili. 2. Kendini bütün varlığıyla Allah’a teslim eden. Putçu inanıştan uzak, şalin amel işleyen, Allah’tan geleni kabul edip, O’nun dinine muhalif olana karşı çıkan. RABIT: (Ar.) Er. – Rabteden, …

P PADİŞAH: (Fars.) – Hükümdar. PAHA: (Tür.) – Değer, fîat, eder, tutar. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. PAKALIN: (f.t.i.) Er. – Dürüst, doğru iyi tanınmış kimseler. PAKAN: (Fars.) Er. 1. Temizler, anlar. 2. …

Ö ÖCAL: (Tür.) Er..- Yapılan kötülü­ğün acısını çıkar, öcünü al. ÖCALAN: (Tür.) Er. – İntikam alan. ÖDÜL: (Tür.) l Bir basan ya da iyilik karşısında verilen armağan. 2. Yarışma veya müsabakalarda bir tarafın, kazanana verdiği …

O OBA: (Tür.) Er. 1. Çadırlarda yaşayan göçebe ailelerin meydana getirdiği topluluk. 2. Genellikle bölmeli göçebe cadın. 3. Yabancı. 4. Zeka ya da yetenekleri olağanüstü işler başaracak kadar üstün olan kimse, dahi. 5. Ova. OBUZ: …

N NABİ: (Ar.) Er. 1. Haberci, haber veren. 2. Yüksek, yüce. 3. Büyük Türk şairidir. 17. asrın ikinci yarısında yaşamıştır. NABİA: (Ar.) Ka. – Yerden çıkıp fışkıran, kaynayan, akan. NABİYE: (Ar.) Ka. 1. Ulu, şerefli …

M MACİD: (Ar.) Er. – Şan ve şeref sahibi olan kimse. İyi ahlaklı. Ulu. MACİDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Macid). MAĞFİRET: (Ar.) Ka. – Allah’ın kullarının günahlarını bağışlaması, örtmesi. MAHBUB: (Ar.) Er. 1. Muhabbet olunmuş, …

L LÂCEREM: (Ar.) Ka. 1. Şüphesiz. 2. Besbelli, elbette. LAÇİN: (Tür.). 1. Bir cins şahin. 2. Sarp, yalçın. 3. Şiddetli. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. LAHİB: (Ar.) Er. – Açık yol. LÂHİK: (Ar.) …

K KAAN: (Tür.) Er. 1. Çin ve Moğol imparatorlarına verilen isim. 2. Hakan, hükümdar. KA’B: (Ar.) Er. 1. Topuk kemiği, aşık kemiği anlamında. 2. (Mecazen): Şeref, şan, onur anlamında kullanılır. 3. Ka’b b. Züheyr (Vll.yy.): …

J JALE: (Fars.) Ka. – Gece meydana gelen ve sabah çiçekler üzerinde görülen su damlacığı, çiğ, şebnem (bkz. Şebnem). JENGAR: (Tür.) Ka. 1. Bakır pası. 2. Çöktaşı. 3. Deniz yeşili renk. JERFÎ: (Fars.) Er. – …

İ İBADULLAH: (Ar.) Er. 1. Allah’ın kullan, insanlar, (bkz. Abdullah). 2. Çok, pek çok. İBER: (Ar.). – İbretler, alınan kötü dersler. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. İBHAC: (Ar.). – Sevindirme, sevindirilme. – Erkek …

I IDIK: (Tür.) Er. – Kutsal, mübarek. IDIKUT: (Tür.) Er. 1. Eski Türklerde bir şan. 2. Devlet yönetme gücü. IKNAT: (Ar.) Ka. 1. Allah’a dua etme, yalvarma. 2. İnkisar etme. 3. Namazda kıyamı uzatma ve …

H HABBAN: (Ar.) Er. – Güney Arabistan’da bir kasaba. HABİB: (Ar.) Er. – Sevgili. Seven, dost. HABEŞİ: (Ar.) Er. – Habeşler gibi derisinin rengi çok koyu esmer olan kimse. Habeş ırkına mensup. HABİBE: (Ar.) Ka. …

G GABRA: (Ar.) Ka. – Yer, yeryüzü, arz. GAFFAR: (Ar.) Er. 1. Kullarının günahlarını affeden, Allah. 2. Çok merhamet eden. Allah’ın isimlerinden. -(bkz. Abdülgaffar). GAFUR: (Ar.) Er. – Mağfiret eden, yarlığayan, affeden, bağışlayan, merhamet eden …

F FADALE: (Ar.) Er. 1. Faziletli. 2. Rasulullah’a tabi olmuş sahabedendir. Medineli ilk müslümanlardandır. Birçok hadis rivayeti mevcuttur. FADIL: (Ar.) Er. – (bkz. Fâzıl). FADİLE: (Ar.) Ka. – (bkz. Fazıl). FADİME: (Tür.) Ka. – (bkz. …

E EBAN: (Ar.) Er. – Eban b. Osman b. Affan: Hz. Osman’ın üçüncü oğlu olup valilik etmiştir. Cemel vakasında Hz, Aişe’ye refakat etmiştir. EBBEDULLAH: (Ar.) Er. – Allah ebedi eylesin, daim eylesin. EBECEN: (Tür.) Er. …

D DADAŞ: (Tür.) Er. 1. Erkek kardeş. 2. Delikanlı, babayiğit. DAFİ: (Ar.) Er. l. Defeden, gideren. 2. Savan, savuşturan, iten. DAĞAŞAN: (Tür.) Er. – Dağaşan. DAĞDELEN: (Tür.) Er. – (bkz. Dağaşan). DAĞHAN: (Tür.). – Eski …

Ç ÇAĞA: (Tür.). – Çocuk. ÇAĞAÇAR: (Tür.) Er. – Çağ açacak kimse. ÇAĞAKAN: (Tür.) Er. – Çağı yakalayan, çağdaş. ÇAĞAN: (Tür.) Er. – Bayram, şenlik. ÇAĞANAK: (Tür.) Er. – Körfez, liman. ÇAĞAR: (Tür.) Er. 1. …

C CABBAR: (Ar.) Er. – (bkz. Cebbar). CABGU: (Ar.) Er. 1. Efendi, 2. Bey. 3. İleri gelen, saygın kimse. CABİR: (Ar.) Er. – 1. Cebreden, zorlayan. 2. Galip gelen. 3. Aziz ve kuvvetli olan. Allah’ın …

B BABA İSMİNİN ANLAMI: (Tür.) Er. 1. Kendi dölünden çocuğu olan erkek. 2. Birinci dereceden erkek akraba. 3. Koruyucu, velinimet. 4. Saygı ifadesi olarak yaşlılara verilen unvan. 5. Ecdad, Ata. 6. Tekke büyüğü. 7. Zencilerde …

A  ÂBAD: (Fars.) Er. 1. Şen, bayındır. 2. (Ar.) Sonsuz gelecek zamanlar. ABADÎ: (Fars.) Er. – Şen, bayındır, mamurlukla ilgili. Abadı Mehmet Çe­lebi. Türk hukuk bilgini (1555). ABAKA HAN: (Tür.)- İlhanlı hü­kümdarı Hülagu’nun oğlu. ABAY …