İSİMLERİN ANLAMI – T HARFİ

T harfi ile başlayan isimler, merak edilen isimler  bebek isimleri, çocuk isimleri, anlamı güzel isimler, yeni isimler, güzel isimler, dini isimler,  İslami isimler, konulmaması gereken isimler, eski isimler, Farsça isimler, Türkçe isimler, Arapça isimler, erkek isimler, kız isimler, Klasik isimler, güncel isimler, en güzel isimler,

T

TABDAN: (Fars.) Ka. -Işıklı, parlak.

TABENDE: (Fars.) Ka. – Parlayan, ışık veren

TABERİ: (Ar.) Er. – Büyük İslâm tarihçilerinden biri.

TABİSTAN: (Fars.) Ka. – Yaz.

TABİYE: (Ar.) Ka. – Yerli yerine koyup hazırlama, düzenleme.

TABNAK: (Fars.) Ka. – Parlak.

TACAL: (Tür.) Er. – Üstün ol, baş ol.

TACAVER: (Fars.) Er. – Padişah, hükümdar.

TACEDDİN: (Ar.) Er. – Dinin tacı. Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır.

TACISER: (Ar.) Ka. – Baş tacı, en çok sevilen, sayılan.

TACİ: (Ar.) Er. – Taçla ilgili.

TACİK: (Fars.) Er. – İran ve Türkistan’da yaşayan İran asıllı, Farsça konuşan halktan olan kimse.

TACİM: (Ar.) Er. – Noktalama, noktalatma.

TACİR: (Ar.) Er. – Ticareti meslek edinmiş olan,

TACİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tacir).

TAÇKIN: (Tür.) Er. – Gurur.

TAÇNUR: (Ar.) Ka. – Işıktan nurdan taç.

TAFDİL: (Fars.) – Birini diğerinden üstün tutma. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TAFLAN: (Tür.) – Gülgillerden kışın yaprağını dökmeyen bir bitki. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TAFRA: (Ar.) Er. 1. Yukarıya sıçrama, atlama. 2. Yukarıdan atıp tutma, gururlu davranış. 3. İlmiyyede rütbe, derece alma.

TAFTE: (Fars.) 1. Bükülmüş, katlanmış. 2. Yanmış, yanık. 3. Aydınlık, parlak. 4. Üzgün, ciğeri yanmış, aşık. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TAFTİN: (Ar.) Er. – Akıl erdirme, anlama, tefhim.

TAĞALAP: (Tür.) Er. – Dağ alp. Dağ gibi güçlü, gösterişli, heybetli yiğit.

TAĞAR: (Tür.) Er. – Kapı, çanak, çömlek.

TAĞMAN: (Tür.) Er. – Dağ gibi iriyarı, gösterişli.

TAHA: (Ar.) Er. – Kur’an-ı Kerim’in 20. suresi. – Hz. Ömer’e müslüman olmadan önce okunan ilk sure. Hz. Ömer bu sureden etkilenmiş ve müslüman olmuştur.

TAHİR: (Ar.) Er. 1. Temiz, pak. 2. Türk musikisinde basit bir makam. 3. Her türlü günah ve ayıptan arı olduğundan Rasulullah (s.a.s)’a bu isim verilmiştir.

TAHİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tahir).

TAHİYYE: (Ar.) Ka. 1. “Allah ömür versin” demek. Selam verme, hayır dua etmek. 2. Mülk, malikiyyet.

TAHRİM: (Ar.) Er. 1. Haram kılma, kılınma. 2. Kur’an-ı Kerim’in 66. sûresi.

TAHRİME: (Ar.) Ka. – Namaza başlarken “Allahu ekber” deme.

TAHSİN: (Ar.) Er. – Güzel bulma, beğenme. Aferin deme alkışlama.

TAKSİNE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tahsin).

TAHSİR: (Ar.) Er. – Hasret bırakma, bırakılma. Hasret etme, edilme.

TAHUR: (Ar.) Er. – Pek temiz, temizleyici.

TAHZİR: (Ar.) Er. – Yeşil renk verme.

TAHZİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tahzir).

TAİB: (Ar.) Er. – Tevbe eden. Günahlarından dolayı pişmanlık duyup Allah’tan af dileyen, müslüman.- Türk dil kuralına göre “b/p” olarak kullanılır.

TAİBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Taib).

TAİF: (Ar.) Er. – Tavaf eden. Dönen, dolaşan.

TAİFE: (Ar.) Ka. – Bölük, takım, güruh, fırka. Kavim, kabile. Tayfa.

TAİL: (Ar.) Er. – Fayda, yarar.

TAİR: (Ar.) Er. – Uçan, uçucu.

TAİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tair).

TAKAT: (Ar.) Er. – Güç, kuvvet.

TAKDİR: (Ar.) Er. 1. Beğenme, değer verme. 2. Allah’ın isteği, Allah’ın yazdığı. İnsan için tesbit edilen hayat çizgisi.

TAKDİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Takdir).

TAKİ: (Ar.) Er. – Günahtan haramdan kaçınan, dinine bağlı.

TAKİYYUDDİN: (Ar.) Er. – Dinde muttaki, Allah’tan hakkıyla korkan kişi.

TAKRİN: (Ar.) Er. – Beraber bulundurma, yaklaştırma.

TAKRİNE: (Ar.) Ka. – (bkz. Takrin).

TAKVA: (Ar.). – Allah korkusuyla dinin yasak ettiği şeylerden çekinme. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TALAC: (Fars.) Er. 1. Ses, seda, çığlık. 2. Meşale. 3. Kavga.

TALAŞ: (Tür.) Er. 1. Yelin kaldırdığı toz. Fırtına, kasırga. 2. Can sıkıntısı. 3. Köşe. 4. Oğuzların 24 boyundan biri.

TALAT: (Ar.) – Yüz, çehre. Yüz güzelliği. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TALAY: (Tür.) Er. 1. Deniz, büyük nehir, taloy. 2. Çok fazla.

TALAYER: (Tür.) Er. – Deniz eri, denizci.

TALAYHAN: (Tür.) Er. – Denizlerin hakanı, hükümdarı.

TALAYKAN: (Tür.) Er. – Denizci kanı taşıyan.

TALAYKUT: (Tür.) Er. – Kutsal deniz.

TALAYMAN: (Tür.) Er. – Deniz adamı, denizci.

TALAZ: (Tür.) Er. – Kasırga, fırtına.

TALHA: (Ar.) Er. 1. Zamk ağacı. 2. Talha b. Ubeydullah. İslam dinini kabul eden ilk 10 kişiden biri, cennetle müjdelenmiştir.

TALİA: (Ar.) Ka. 1. Tulu eden, öncü. 2. Talih, şans, kısmet.

TALİB: (Ar.) Er. 1. Talep eden arayan, isteyen; istekli. 2. Alıcı müşteri. 3. Medrese talebesi, talebe. – Türk dil kuralına göre “b/p” olarak kullanılır.

TALİBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Talib).

TALİH: (Ar.) Er. – Şans, talih, kader.

TALİHA: (Ar.) Ka. – (bkz. Talih).

TALİK: (Ar.) Er. 1. Güleryüzlü. 2. Düzgün söz söyleyen.

TALİYE: (Ar.) Ka. 1. Sonradan gelen, bir şeyin arkası sıra giden. İkinci derecede olan. 2. Kur’an okuyan.

TALU: (Tür.). 1. Seçkin, seçilmiş, güzel. 2. İki kürek kemiği arası. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TALUY: (Tür.) Er. – Deniz, okyanus, talay.

TALUT: (İbr.) Er. – Bakara suresinde İsrailoğulları hükümdarlığına Allah tarafından tayin edilen ve az bir askerle Calut’un ordularını yok eden komutan.

TAMAY: (Tür.). – Dolunay, ayın ondördü. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TAMER: (Tür.) Er. – Nitelikli, saygın kişi.

TAMERK: (Tür.) Er. – Güçlü, kuvvetli kimse.

TAMERKİN: (Tür.) Er. – (bkz. Tamerk).

TAMKOÇ: (Tür.) Er. – Koç gibi güçlü.

TAMKUT: (Tür.) Er. – Çok mutlu, talihli kimse.

TAN: (Tür.) 1. Güneş doğmadan önceki alacakaranlık, şafak vakti. 2. Sabah, akşam esen serin esinti. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TANAÇAN: (Tür.) Er. – Sabah alacakaranlık.

TANAK: (Tür.) Er. – Garip, tuhaf, şaşırtıcı.

TANALP: (Tür.) Er. – Aydın, bilge yiğit.

TANALTAN: (Tür.) Er. – Tan – altan.

TANALTAY: (Tür.) Er. – Tan – altay.

TANAY: (Tür.) – Şafak ve ay. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TANAYDIN: (Tür.) Er. – Aydınlık şafak.

TANBAY: (Tür.) Er. – Tan – bay.

TANBEK: (Tür.) Er. – Aydın bey.

TANBERK: (Tür.) Er. – 1. Şafak çizgisi. 2. Parlayan şimşek..

TANBEY: (Tür.) Er. – Şafak gibi aydınlık kimse.

TANBOLAT: (Tür.) Er. – Tan renginde çelik.

TANCAN: (Tür.) Er. – Önü aydınlık kimse.

TANDAN: (Tür.) – Tan vaktinde doğan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TANDOĞAN: (Tür.) Er. – Ağaran şafak.

TANDOĞDU: (Tür.) Er. – Tan vakti doğan kimseye verilen isim.

TANDORUK: (Tür.) Er. – Dorukların ilk ışıklarla aydınlanması.

TANEGÜL: (Tür.) Ka. – Biricik gül.

TANER: (Tür.) Er. – (bkz. Tan).

TANFER: (t.f.i.) Er. – Tan vaktinin yan aydınlığı.

TANGÜN: (Tür.) Er. – Şafakla başlayan aydınlık gün.

TANIN: (Tür.) Er. – Herkesçe adın duyulsun, ünlen.

TANIR: (Tür.) Er. – Anımsar, bilir. Bilip ayıran, seçen.

TANIRCAN: (Tür.) Er. – Cana yakın. Çabuk tanışıp yaklaşan.

TANIRER: (Tür.) Er. – (bkz. Tanır-can).

TANJU: (Tür.) Er. – Türk hükümdarlarına Çinliler tarafından verilen unvan.

TANKAN: (Tür.) Er. – Şafak gibi aydınlık, temiz soydan gelen.

TANKOÇ: (Tür.) Er. – Tan koç.

TANKUT: (Tür.) Er. – Kutlu, uğurlu sabah.

TANÖREN: (Tür.) Er. – Şafakta çalışan.

TANPINAR: (Tür.) Er. – Tan pınar.

TANSAN: (Tür.) Er. – Tan gibi aydınlık, temiz adı olan. .

TANSEL: (Tür.) Ka. – Tan sel.

TANSELİ: (Tür.) Ka. – Tan seli.

TANSIK: (Tür.) Er. 1. İnsanın aklnının alamayacağı, şaşırtıcı, olağanüstü olayı mucize. 2. Özlem, hasret. 3. Değerli, kıymetli. 4. Tatlı, nefis.

TANSOY: (Tür.) Er. – Şafak gibi aydınlık soyu olan.

TANSU: (Tür.) – Şafağın aydınlattığı su. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TANUĞUR: (Tür.) Er. – Uğurlu, mübarek sabah vakti.

TANVER: (Tür.) Er. – Şafak gibi ışık saç, aydınlat.

TANYEL: (Tür.) – Şafak vakti esen rüzgar. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TANYELİ: (Tür.) – Tan vakti esen yel. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TANYERİ: (Tür.) – Güneş doğmak üzereyken, ufukta hafifçe aydınlanan yer. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TANYILDIZ: (Tür.) – Çoban yıldızı. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TANYOL: (Tür.) Er. – Şafak yolu, aydınlık yol.

TANYOLAÇ: (Tür.) Er. – Aydınlığa götüren, yol açan.

TANZER: (Tür.) – San, altın renginde tanyeri. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TAPGAÇ: (Tür.) Er. – Ünlü. Aziz.

TAPIK: (Tür.) Er. 1. Saygı, hürmet. 2. İkram, hizmet.

TARA: (Fars.) – Yıldız, necim. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TARAB: (Ar.) – Sevinç, şenlik. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TARABENGİZ: (Fars.) Ka. – Sevindirici, coşturucu.

TARAİF: (Ar.) Ka. – Az bulunur, ince şeyler.

TARAN: (Tür.) Er. 1. Geniş alan. 2. İn. 3. Kuş ya da balık kümeleri.

TARANCI: (Tür.) Er. – Rençper, çiftçi.

TARAVET: (Ar.) Ka. – Güzellik, tazelik, genç.

TARDU: (Tür.) – Armağan, hediye. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TARHAN: (Tür.) 1. Oğuzlarda demirci ve zanaatçı ustaları. 2. Esnaf temsilcileri. 3. Büyük toprak sahipleri, büyük tüccarlar. 4. Han ve komutan unvanı.

TARHUN: (Ar.) – Hekimlikte kullanılan ıtırlı bir bitki. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TÂRIK: (Ar.) Er. – Sabah yıldızı, zühre, venüs, yol. Tarık b. Ziyad (Öl. Şam 720): Berberi asıllı İslam komutanı. Cebeli Tarık’ı geçip İspanya’yı fethetti. İslam egemenliğini sağlayıp Endülüs İslam Devleti’nin kurulmasını sağladı.

TARIM: (Tür.) 1. Göllere, kumluklara dökülen çay kollan. 2. Verim almak için toprak üzerinde yapılan çalışmaların tümü. 3. (Uygurca’da) kadınlara verilen bir unvan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TARIMER: (Tür.) Er. – Tarımla uğ­raşan kimse.

TARKAN: (Tür.) Er. 1. İslam’dan önce Türklerin kullandığı, vekil, vezir, bey gibi unvan. 2. Ayrıcalıklı, saygın kişi.

TARİM: (Fars.) Ka. 1. Çardak. Kubbe. 2. Gökyüzü.

TASVİR: (Ar.) Ka. 1. Betimleme. 2. Resim.

TAŞAN: (Tür.) – Coşkulu, taşkın. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TAŞBOĞA: (Tür.) Er. – Taş gibi sert, boğa gibi güçlü kimse.

TAŞCAN: (Tür.) Er. – Taş gibi sağlam kimse.

TAŞDEMİR: (Tür.) Er. – Taş ve demir gibi güçlü, sağlıklı.

TAŞEL: (Tür.) Er. – Sağlam güçlü el.

TAŞER: (Tür.) Er. – Sağlam güçlü kimse.

TAŞGAN: (Tür.) – Pınar, kaynak. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TAŞKAN: (Tür.) Er. – Sağlam, güçlü soydan gelen.

TAŞKIN: (Tür.) Er. 1. Taşmış halde bulunan. Coşkun. Aşırı. 2. Akarsuların yatağa sığmayacak miktarda su taşıması sırasında meydana gelen su yayılması olayı.

TAŞKINAY: (Tür.) – (bkz. Taşkın). -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TAŞKINER: (Tür.) Er. – Coşkulu, coşkun kimse.

TAŞTEKİN: (Tür.) Er. – Emin, dayanılır, sağlam kişi.

TATAR: (Tür.) 1. Bir Türk kavmi. 2. Posta sürücüsü. 3. Gül zambak gibi çiçeklerin açılmamış goncaları. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TATU: (Tür.) – Barış, sulh. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TAVGAÇ: (Tür.) Er. – Çekicilik, cazibe.

TAVİL: (Ar.) Er. 1. Uzun. Çok süren. 2. Aruzda bir ölçek.

TAYBARS: (Tür.) Er. – Pars gibi güçlü tay (çocuk).

TAYBE: (Ar.) – Medine-i Münevvere. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

TAYCAN: (Tür.) Er. – Genç ve güçlü kimse.

TAYF: (Ar.) 1. Görüntü. 2. Bileşik bir ışık demetinin bir pirizmadan geçtikten sonra ayrıldığı basit renklerden oluşmuş görüntü. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.