İSİMLERİN ANLAMI – S HARFİ

S harfi ile başlayan isimler,  bebek isimleri, çocuk isimleri, anlamı güzel isimler, yeni isimler, güzel isimler, dini isimler,  İslami isimler, konulmaması gereken isimler, eski isimler, Farsça isimler, Türkçe isimler, Arapça isimler, erkek isimler, kız isimler, Klasik isimler, güncel isimler, en güzel isimler,

S

SAAD: (Ar.) Er. – Mutluluk, kutluluk.

SAADEDDİN: (Ar.) Er. – Dinin uğurlu ve kutlu kişisi. – Türk dil kuralı açısından “d/l” olarak kullanılır.

SAADET: (Ar.) Ka. – Mutluluk, kutluluk, bahtiyarlık.

SABA: (Ar.) Er. – Gündoğusundan esen hafif rüzgar. Türk müziğinin en eski makamlarından.

SABAH: (Ar.) – Gündüzün ilk saatleri, günün başlangıcı. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

SABAHADDİN: (Ar.) Er. – Dinin güzelliği. – Türk dil kuralı açısından “d/t” olarak kullanılır.

SABÂHAT: (Ar.) Ka. – Güzellik, letafet.

SABAHNUR: (Ar.) Ka. – Sabah ışığı, aydınlığı.

SABBAR: (Ar.). 1. Çok sabırlı. 2. Atlas çiçeği. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

SABİ: (Ar.) Er.-Yedinci.

SABİA: (Ar.) Ka. – (bkz. Sabi).

SABİH: (Ar.) Er. – Güzel, şirin.

SABİHA: (Ar.) Ka. – Güzel, latif, şirin.

SABİHAT: (Ar.) Ka. 1. Gemiler. 2. Yıldızlar. 3 İmanlıların ruhları.

SABİR: (Ar.) Er. 1. Sabreden, tahammül eden, Katlanan sabırlı. 2. Acele etmeyen.

SÂBİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sabır).

SABİT: (Ar.) Er. 1. Değişmeyen, kımıldamayan. 2. Kanıtlanmış, anlaşılmış.

SABİTE: (Ar.) Ka. 1. Hareket etmeyen yıldız, gezegen olmayan yıldız. 2. Matematik formülünde değeri değişmeyen miktar.

SABİYE: (Ar.) Ka. – Küçük kız çocuğu, küçük kız.

SABRİ: (Ar.) Er. – Sabırla ilgili, sabra ilişkin.

SABRİNNİSA: (Ar.) Ka. – Kadınların sabırlısı.

SABRİYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sabri).

SACİD: (Ar.) Er. – Secde eden, alnını yere koyan.

SACİDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sacid).

SAÇI: (Tür.) Ka. – Düğün armağanı. Gelinin başına saçılan şeker, arpa, para gibi şeyler.

SA’D: (Ar.) Er. – Kutlu, uğurlu. İyilik, kuvvetlilik. Ashab isimlerinden, Sa’d b. Ebi Vakkas. Aşere-i Mübeşşere (Cennetle müjdelenmiş olanlar) dandır.

SADA: (Ar.) Ka. – Ses, yankı.

SADAK: (Tür.) Er. 1. Ok koymaya yarayan meşin torba. 2. Sabah yeli.

SADAKAT: (Ar.) Dostluk, içten bağlılık, doğruluk, vefalılık. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

SADBERK: (Fars.) Ka. 1. Yüz yapraklı, katmerli. 2. Katmerli bir gül türü.

SADEDDİN: (Ar.) Er. – (bkz. Saadeddin).

SADEDİL: (a.f.i.) Ka. 1. Temiz yürekli. 2. Saf, bön.

SADEGÜL: (a.f.i.) Ka. – Bir gül kadar sade, temiz ve güzel.

SÂDERU: (a.f.i.) Er. – Genç delikanlı.

SADEYN: (Ar.). 1. “İki uğurlular”. 2. Venüs (Zühre) ile Jüpiter (Müşteri) gezegenleri. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

SÂDIK: (Ar.) Er. – Doğru gerçek hakiki, yalan olmayan, sahte olmayan. Sadakatli, samimi, bağlı.

SÂDIKA: (Ar.) Ka. – (bkz. Sadık).

SÂDIR: (Ar.) Er. – Hayrette kalan, şaşıran.

SADIRAY: (Ar.) Er. – (bkz. Sadır).

SADİ: (Ar.) Er. – Mutlulukla, uğurla ilgili, uğurlu.

SADİS: (Ar.) Er. – Altıncı.

SADİYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sadi).

SADREDDİN: (Ar.) Er. – Dinin önderi, başı, ileri kişisi.

SADRİ: (Ar.) Er. 1. Göğüsle ilgili, göğse ait. 2. Anneye nisbetle çocuk.

SADRİYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sadri).

SADULLAH: (Ar.) Er. – Tanrının kullu, talihli kıldığı kimse.

SADUN: (Ar.) Er. – Mübarek, kutlu, uğurlu.

SAFA: (Ar.) Er. 1. Üzüntü ve kederden uzak olma, endişesizlik, rahat huzur, iç ferahlığı. 2. Eğlence. 3. Saflık, berraklık.

SAFBESTE: (a.f.i.) Er. – Saf bağlanmış, sıra sıra dizilmiş.

SAFDER: (Ar.) Er. – Düşman saflarını yaran, yiğit.

SAFER: (Ar.) Er. l. Hicri takvimde ikinci ay, sefer. 2. Temiz yürekli, dürüst kimse.

SAFEVİ: (Ar.) Er. – Safı adındaki kimsenin soyundan olan, Fars hükümdarı Şah İsmail’in soyu.

SAFFET: (Ar.) Er. – Saflık, temizlik, arılık, (bkz. Safvet).

SAFİ: (Ar) Er. 1. Katışıksız, katıksız, halis, temiz. 2. Yalnız, sadece, sırf. 3. Kesintilerden sonra kalan kısım, net.

SAFİGÜL: (a.f.i.) Ka. – Gül gibi, katıksız, saf, duru, temiz.

SAFİH: (Ar.) Er. 1. Gökyüzü. 2. Yassı ve düz halde bulunan şey.

SAFİHA: (Ar.) Ka. – Yassı düz ve geniş yüz, levha. Levha halinde bulunan maden, saç.

SAFİNAZ: (Fars.) Ka. – Çok nazlı, çok naz eden.

SAFİNUR: (Ar.) Ka. – Çok nurlu, çok aydınlık, temiz kimse.

SAFİR: (İbr.) – Mavi renkli, değerli bir süs taşı, göktaşı. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

SAFİRE: (Ar.) Ka. 1. İnce güzel ses. 2. Islık.

SAFİYE: (Ar.) Ka. – Katışıksız, katıksız, halis, temiz. Saflık, halislik.

SAFİYET: (Ar.) Ka. – Saflık, temizlik, masumluk.

SAFİYULLAH: (Ar.) Er. 1. Temiz yürekli. 2. Hz. Âdem’in lakabı.

SAFİYÜDDİN: (Ar.) Er. – Dini temiz, dini pak.

SAFVET: (Ar.) Er. – Saflık, temizlik, paklık, arılık, halislik.

SAFVETULLAH:       (Ar.) Er. – Hz. Muhammed (s.a.s)’in isimlerinden.

SAFZEN: (a.f.i.) Er. – (bkz, Safder).

SAĞAN: (Tür.) Er. – Hızlı uçan, uzun dar kanatlı küçük kuş.

SAĞANALP: (Tür.) Er. – (bkz. Sağan).

SAĞBİLGE: (Tür.) Er. – Hekim, doktor.

SAĞCAN: (Tür.) Er. – Sağlıklı kimse.

SAĞINÇ: (Tür.) Er. – Emel, istek, amaç, düşünce.

SAĞIT: (Tür.) Er. – Silah.

SAĞLAM: (Tür.) Er. 1. Hasta veya sakat olmayan. Kolayca hasara uğramayan, bozulmayan, dayanıklı. 2. Doğru, gerçek, sahih. 3. Güvenilir, emin. 4. Mutlaka, muhakkak, herhalde.

SAĞLAMER: (Tür.) Er. – (bkz. Sağlam).

SAĞMAN: (Tür.) Er. – Sağlıklı kim­se. Eksiksiz, kusursuz, güvenilir kim­se.

SAĞUN: (Tür.) Er. – Saygın, kutsal.

SAHABE: (Ar.) Er. 1. Sahipler, sahip çıkanlar, tutanlar. 2. Asr-ı saadet döneminde yaşamış ve Hz. Muhammed’i görmüş mü’min kimse.

SAHABET: (Ar.) Ka. – Sahip çıkma. Koruma, arka olma, yardım etme.

SAHAVET: (Ar.) Er. – El açıklığı, cömertlik.

SAHBA: (Ar.) Ka. 1. Al, kızıl. 2. Şarap, kırmızı şarap.

SAHİBE: (Ar.) Ka. 1. Sahip. Koruyan, gözeten. 2. Bir iş yapmış olan. 3. Herhangi bir niteliği olan.

SAHİBKIRAN: (f.a.i.) Er. 1. Her zaman basan, üstünlük kazanan hükümdar. 2. Ünlü bir çeşit lale.

SAHİL: (Ar.) Ka. – Deniz, nehir, göl kıyısı.

ŞAHİN: (Ar.) Er. 1. Kadın. 2. Sık. Katı, pek.

ŞAHİNE: (Ar.) Ka. – (bkz. Şahin).

SAHİR: (Ar.) Er. – Gece uyumayan, uykusuz.

SAHİRE: (Ar.) Ka. 1. Geceleri uyumayan, uykusuz. 2. Büyücü, büyüleyici güzel.

SAHRA: (Ar.) Ka. – Kır, ova, çöl.

SAHRE: (Ar.) Er. – Kaya. Kütle.

SAHRETULLAH: (Ar.) Er. – Beytü’l-Makdis’de Beni İsrail peygamberlerinin ibadet ettikleri meşhur kaya. Hz. Peygamber (s.a.s) Miraç gecesinde semaya buradan çıkmıştır.

SAHUR: (Ar.) Er. 1. Gece uyanıklığı, uykusuzluk. 2. Ay ağılı, hale. Dünya’nın Ay’a düşen, Ay tutulmasını meydana getiren gölgesi.

SAİB: (Ar.) Er. – Hedefe doğru ulaşan. İsabetli olan, doğru olan, hata etmeyen. – Türk dil kuralı açısından “b/p” olarak kullanılır.

SAİD: (Ar.) Er. – Mübarek, kutlu, uğurlu. Mübarek, mesut. Sevap kazanmış, Allah katında makbul tutulmuş. Sahabe isimlerinden

SAİDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Said).

SAİK: (Ar.) Er. – Sevk eden, götüren. Süren sürücü.

SAİKA: (Ar.) Ka. – (bkz. Saik).

SÂİM: (Ar.) Er. – Oruç tutan kimse, oruçlu.

SÂİME: (Ar.) Ka. – (bkz. Saim).

SAİR: (Ar.) Er. – Seyreden, hareket eden, yürüyen.

SAİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sair).

SÂKIB: (Ar.) Er. 1. Delen, delik açan. 2. Çok parlak. – Türk dil kuralı açısından “b/p” olarak kullanılır.

SAKIBA: (Ar.) Ka. 1. Parlak, ışıklı. 2. Delen, delik açan.

SAKİ: (Ar.) Er. – Su veren, su dağıtan. Kadehle içki sunan.

SAKİN: (Ar.) Er. 1. Hareketsiz olan, oynamayan. 2. Uslu kendi halinde yavaş. 3. Bir yerde yerleşen, oturan.

SAKİNE: (Ar.) Ka. 1. Hareketsiz, kımıltısız, durgun. Sessiz. 2. Heyecanı veya kızgınlığı olmayan.

SAKMAN: (Tür.) Er. 1. Uyanık, akıllı kimse. 2. Sessiz sakin kimse.

SALABET: (Ar.) 1. Peklik, katılık, sağlamlık. 2. Manevi kuvvet, dayanma. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

SALAH: (Ar.) Er. 1. Düzelme, iyileşme, iyilik. 2. Barış. 3. Dine olan bağlılık.

SALAHADDİN: (Ar.) Er. – Dinine bağlı kimse. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılmakladır.

SALAR: (Fars.) Er. – Baş, kumandan, başbuğ, önder.

SALÂT: (Ar.) Er. – Namaz.

SALCAN: (Tür.) Er. – (bkz. Salar).

SALDAM: (Tür.) Er. – Ciddilik, ağırbaşlılık.

SALİH: (Ar.) Er. 1. Yarar, yakışır, elverişli, uygun. Salahiyeti bulunan, yetkili. 2. Dinin emir ve yasaklarına uyan, iyi ahlak sahibi, muttaki.

SÂLİHA: (Ar.) Ka. – Dinin emir ve yasaklarına uyan, iyi ahlak sahibi (kadın). – (bkz. Salih).

SALIK: (Tür.) Er. – Haber, bilgi. Haberci.

SALIKBEY: (Tür.) Er. – (bkz. Salık).

SALİM: (Ar.) 1. Hasta veya sakat olmayan, sağlam. 2. Ayıpsız, kusursuz, noksansız. 3. Korkusuz, endişesiz, emin. 4. Aruzda cüzlerinden hiçbiri zihafa uğramayan vezin.

SALİME: (Ar.) Ka. – (bkz. Salim).

SALİSE: (Ar.) Ka. 1. Üçüncü. 2. Saniyenin altmışta biri. 3. Binbaşılık derecesinde mülki rütbe.

SALKIM: (Tür.) Ka. – Üzüm gibi birçoğu bir sap üzerinde bir arada bulunan yemiş. Üzerinde kısa saplı dallar bulunan çiçek. Akasya.

SALMAN: (Tür.) Er. – Başıboş, serbest, özgür.

SALTAR: (Tür.) 1. Tek, yalnız. 2. Yalnız başına giden. 3. Temiz, saf. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

SALTI: (Tür.) Er. – Gezgin, yolculuk eden.

SALTIK: (Tür.) Er. 1. Kendi başına var olan, bağımsız, koşulsuz, mutlak. 2. Salıverilmiş, bırakılmış, azat edilmiş, özgür.

SALTUK: (Tür.) Er. – Erzurum ve yöresinde Selçuklular devrinde Saltuklular beyliğini kuran Türk beyi Emir Saltuk (1072).

SALTUKALP: (Tür.) Er. -(bkz. Saltık).

SALUR: (Tür.) Er. 1. Kılıç. 2. Oğuzların Üçok boyuna bağlı bir Türk kabilesi.

SALVECÂR: (Ar.) Er. – Çevgan, cirit oynanılan eğri sopa.

SAMAHAT: (Ar.) Ka. – Cömertlik, el açıklığı, iyilikseverlik, (bkz. Semahat).

SAMAN: (Fars.) Er. 1. Zenginlik. Rahat, dinç. 2. Düzen.

SAMED: (Ar.) Er. – Ezeli, ebedi ve yüce olan ve hiç kimseye veya şeye ihtiyacı olmayan, mutlak malik olan yüce Allah. – Allah’ın isimlerindendir. “abd” takısı almadan kullanılmaz. Abdüssamed.

SAMİ: (Ar.) Er. 1. İşiten, duyan dinleyen. Dinleyici. 2. Yüksek, yüce.

SÂMİA: (Ar.) Ka. – İşitme duygusu, hissi.

SAMİH: (Ar.) Er. – Cömert, eli açık.

SAMİHA: (Ar.) Er. – (bkz. Samih).

SAMİM: (Ar.) Er. – Bir şeyin merkezi, içi, asli kısmı.

SAMİME: (Ar.) Ka. – (bkz. Samim).

SAMİN: (Ar.) Er. – Sekizinci.

SAMİR: (Ar.) Er. – (bkz. Samire).

SAMİRE: (Ar.) Ka. – Meyveli, meyva veren.

SAMİYE: (Ar.) Ka. – Yüksek, yüce.

SANAÇ: (Tür.) – Dağarcık. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

SÂNAHÂT: (Ar.) – Çok düşünmeden fikre doğan, akla gelen şeyler. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

SANAK: (Tür.) Er. 1. Kısa zaman, az süre. 2. Fikirsiz, düşüncesiz.

SANAL: (Tür.) Adın duyulsun, ün kazan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

SANALP: (Tür.) Er. – (bkz. Sanal).

SANAT: (Ar.) – Sanat, ustalık, hüner, marifet. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

SANAY: (Tür.) – Ay san. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

SANBAY: (Tür.) Er. – Ünlü kimse.

SANBERK: (Tür.) Er. – Gücüyle tanınmış, ün yapmış.

SANCAKTAR: (Tür.) Er. – Sancak taşıyan kimse. Sancak taşıma görevlisi.

SANCAR: (Tür.) Er. 1. Kısa kama. 2. Saplar, batırır, yener. 3. Selçuklu sultanlarından birisinin adı.

Yorum Yap