İSİMLERİN ANLAMI – U HARFİ

U harfi ile başlayan isimler,  bütün isimler ,bebek isimleri, çocuk isimleri, anlamı güzel isimler, yeni isimler, güzel isimler, dini isimler,  İslami isimler, konulmaması gereken isimler, eski isimler, Farsça isimler, Türkçe isimler, Arapça isimler, erkek isimler, kız isimler, Klasik isimler, güncel isimler, en güzel isimler,

U

UBAB: (Ar.) Er. 1. Pek taşkın, coşkun. 2. Delice akan sel.

UBEYD: (Ar.) Er. – (bkz. Ubeyde).

UBEYDE: (Ar.) Ka. – Küçük köle, kölecik. Ashabın kullandığı isimlerdendir. Ubeyde b. el-Cerrah.

UBEYDULLAH: (Ar.)Er. – Allah’ın kulu.

UCAER: (Tür.) Er. – Değerli, yüce kimse.

UCATEKİN: (Tür.) Er. – Yücelikte eşsiz kimse.

UÇANAY: (Tür.) Er. – Ay gibi yüksek anlamında.

UÇANOK: (Tür.) Er. – Hızlı, atak, yiğit.

UÇAR: (Tür.) Er. – Uçan, uçucu.

UÇARER: (Tür.) Er. – Uçar er.

UÇBAY: (Tür.) Er. – Sınır beyi.

UÇBEYİ: (Tür.) Er. – Selçuklu ve Osmanlılar’da sınırlardaki askeri güçlerin kumandanlarına verilen ad.

UÇHAN: (Tür.) Er. – Sınır şehir hanı.

UÇKAN: (Tür.) Er. – Deli dolu, havai, toy.

UÇKUN: (Tür.) 1. Kıvılcım. 2. Pahalı, yüksek. 3. Uçan, çapkın. 4. Becerikli, eli tez. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UÇMA: (Tür.) Er. 1. Dağın karlarla örtülmüş dik yamacı.

UÇMAN: (Tür.) Er. – Uçan uçucu.

UÇUK: (Tür.) Er. 1. Uçmuş, soluk renk. 2. Çökmüş yer, toprak. 3. İyi. 4. Sivri dağ tepesi.

UÇUR: (Tür.) Er. 1. Vakit, an, fırsat. 2. Mevsim.

UFKİ: (Ar.) Er. – Ufka ait, ufukla ilgili.

UFUK: (Ar.) 1. Düz arazide ya da açık denizde gökle yerin birleşir gibi göründüğü yer. 2. Anlayış, kavrayış, görüş, düşünce gücü. 3. Çevre, dolay. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UFUKTAN: (a.t.i.) Er. – Sabah aydınlığının ufukla birleştiği nokta.

UĞAN: (Tür.) – Yüce, yüksek, güçlü. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UĞANBİKE: (Tür.) Ka. – Uğan bike.

UĞRAŞ: (Tür.) – Güçlük ve kötülükle uğraşma, mücadele. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UĞUR: (Tür.) 1. İyilik, şans, talih, baht. Fırsat, tesadüf. 2. Kimi olaylarda görülen ve insana iyilik getirdiğine inanılan iyilik kaynağı. – İslam’da bu tür düşüncelere itibar edilmez. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UĞURAL: (Tür.) Er. – Uğur – al.

UĞURALP: (Tür.) Er. – Hayırlı yiğit.

UĞURATA: (Tür.) Er. – Hayırlı ata.

UĞURAY: (Tür.) – Uğurlu ay. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UĞURCAN: (Tür.) – İyilikçi ve candan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UĞUREL: (Tür.) Er. – Eli uğurlu olan.

UĞURHAN: (Tür.) Er. – Hayırlı lider.

UĞURLU: (Tür.) – Uğurlu olan, iyilik getirdiğine inanılan, kutsal kutlu. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UĞURLUBAY: (Tür.) Er. – Uğurlu -bay.

UĞURLUBEY: (Tür.) Er. – Uğurlu -bey.

UĞURSAL: (Tür.) Er. – Uğurla ilgili, uğurlu.

UĞURSAN: (Tür.) – Uğuruyla tanınmış olan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UĞURSAY: (Tür.) Er. – Uğur say.

UĞURSEL: (Tür.) – Uğur sel. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UĞURSOY: (Tür.) – Uğurlu soydan gelen. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UĞURTAN: (Tür.) Er. – Uğur tan.

UĞURTAY: (Tür.) Er. – Uğurlu genç. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UĞUŞ: (Tür.) 1. Anlayış, zeka, bekleyiş. 2. Benzeyiş. 3. Soy, kabile, soysop. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UĞUZ: (Tür.) Er. – Kutsal, mübarek. Saf, temiz.

UHRA: (Ar.) – Başka, diğer. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UKAB: (Ar.) Er. 1. Karakuş, kartal, tavşancıl kuşu. 2. Hz. Muhammed’in (s.a.s) (bayrak) sancaklarından birinin adı. 3. Nesir burcu, kartal takım yıldızı.

UKBE: (Ar.) Er. – Ashabın meşhurlarından: Ukbe b. Nafı.

UKDE: (Ar.) Er. 1. Düğüm. Zor, karışık, iş. 2. Bir gezegen yörüngesinin her iki ucu.

UKHUVAN: (Ar.) Ka. – Papatya.

UKNUM: (Ar.) Er. 1. Asıl, temel. 2. Hıristiyanlıktaki teslis inancını meydana getiren üç unsurdan her biri.

UKUL: (Ar.)Er. – Akıl, us.

UKUŞ: (Tür.) Er. – (bkz. Uğuş).

ULA: (Ar.) 1. Birinci. 2. Şan ve şeref sahibi kimse – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ULAÇ: (Tür.) Er. – Bağlayan, bağlayıcı. Sınır.

ULAÇHAN: (Tür.) Er. – Sınır hanı.

ULAĞ: (Tür.) Er. – Ulak.

ULAŞ: (Tür.) – Amacına eriş, isteğine kavuş. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ULU: (Tür.) Er. 1. Erdemleri bakımından çok büyük, yüce. 2. Zengin, saygın.

ULUALP: (Tür.) Er. – Çok erdemli, yüce yiğit.

ULUANT: (Tür.) Er. – Kutsal, büyük yemin.

ULUBAŞ: (Tür.) Er. – Yüce, saygın kimse.

ULUBAY: (Tür.) Er. – Yüce, saygın, erdemli kişi.

ULUBEK: (Tür.) Er. – Saygınlığı olan bey.

ULUBERK: (Tür.) Er. – Saygın kişilikli yiğit..

ULUCAN: (Tür.) Er. – Erdemli, saygın, yüce kişi.

ULUÇ: (Tür.) Er. 1. Selçuklular döneminde Türk beylerine verilen unvan. 2. Ünlü Türk denizcisi Uluç (Kılıç) Ali Paşa’nın adı.

ULUÇAĞ: (Tür.) Er. – Hayırlı, uğurlu dönem.

ULUÇAM: (Tür.) Er. – Ulu – çam.

ULUÇKAN: (Tür.) Er. – Uluç – kan.

ULUDAĞ: (Tür.) Er. – Çok büyük, yüce dağ.

ULUDOĞAN: (Tür.) Er. – Doğuştan yüce, uğurlu kimse.

ULUER: (Tür.) Er. – Saygın, uğurlu, yüce kimse.

ULUERKAN: (Tür.) Er. – Saygın, yüce, soylu kimse.

ULUĞ: (Tür.) Er. – Ulu, büyük, saygın.

ULUHAN: (Tür.) Er. – Büyük, saygın hükümdar.

ULUKAAN: (Tür.) Er. – Büyük, saygın hükümdar.

ULUKAN: (Tür.) Er. – Soylu yüce kandan gelen.

ULUKUT: (Tür.) Er. – Çok uğurlu, kutlu kimse.

ULUM: (Tür.) – Ululuk, haşmet, büyük gösteriş. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ULUMAN: (Tür.) Er. – Ulu, yüksek, saygın kimse.

ULUMERİÇ: (Tür.) Er. – Ulu meriç.

ULUN: (Tür.) 1. Büyük, ulu. 2. Temrensiz ok. 3. Buğday, arpa kökü. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ULUNAY: (Tür.) – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ULUÖZ: (Tür.) Er. – Özü yüce, saygın kimse.

ULUS: (Tür.) 1. Millet, halk, insan topluluğu. 2. Göçebe. 3. Oba, aşiret, kavim. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ULUSAN: (Tür.) Er. – Adı yüce tanınmış kimse.

ULUSOY: (Tür.) Er. – Ulu, yüce, soylu.

ULUSU: (Tür.) Er. – Yüce, kutlu su.

ULUŞAHİN: (Tür.) Er. – Ulu şahin.

ULUSAN: (Tür.) Er. – Yüce şanlı kimse.

ULUTAN: (Tür.) Er. – Ulu tan.

ULUTAŞ: (Tür.) Er. – Ulu taş.

ULUTAY: (Tür.) Er. – Ulu tay.

ULUTEKİN: (Tür.) Er. – Yüksek şahsiyetli ve sakin kişilikli.

ULVİ: (Ar.) Er. – Yüksek, yüce, manevi yapısı ön plana çıkabilen.

ULVİYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Ulvi).

UMA: (Tür.) Er. 1. Hediye, armağan. 2. Konuk, misafir.

UMAN: (Tür.) Er. – Umudu olan, bekleyen, umutlu.

UMAR: (Tür.) – Çare, çıkar yol. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UMAY: (Tür.) 1. Orhun yazıtlarında geçen, çocukları ve hayvanları koruduğuna inanılan Tanrıça. 2. Devlet kuşu. – İsim olarak kullanılmaz.

UMMAN: (Ar.) – Ulu, büyük, engin deniz, okyanus. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UMRAN: (Ar.) 1. Bayındırlık, ma-murluk. 2. Uygarlık, ilerleme, refah ve mutluluk. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UMUR: (Tür.) – Görgü, bilgi, deneyim. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UMURAL: (Tür.) Er. – Görgü, bilgi, deneyim kazan.

UMURALP: (Tür.) Er. – Görgülü, bilgili, yiğit.

UMURBAY: (Tür.) Er. – Görgülü, bilgili, saygın kişi.

UMURBEY: (Tür.) Er. – Görgülü, bilgili, kişi.

UMUT: (Tür.) – Ummaktan doğan, güven duygusu, ümit. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UNAN: (Tür.) 1. Sadakat, bağlılık. 2. Hak. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UNAT: (Tür.) – Doğru yolu tutan. Akıllı. Ergin. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UNGAN: (Tür.) Er. 1. Onmuş kişi, mutlu. 2. Yürekli, yiğit kişi.

UNSUR: (Ar.). – Öğe, ilke, eleman. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

URAL: (Tür.) Er. – Hazar denizine dökülen, ırmak ve sıradağ.

URALP: (Tür.) Er. – Kentli yiğit.

URALTAN: (Tür.) Er. – Ur – altan.

URALTAY: (Tür.) Er. – Ur – altay.

URAM: (Tür.) Er. – Büyük, geniş yol.

URAN: (Tür.) – Yetenekli, usta, becerikli. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

URANDU: (Tür.) Er. 1. Seçkin, seçilmiş. 2. Hayırlı.

URANGU: (Tür.) Er. – Savaşçı, savaşkan.

URAZ: (Tür.) Er. – Şans, talih.

URAZA: (Ar.)Er. 1. Hediye, armağan. 2. Konuğa çıkarılan yiyecek.

URGUN: (Tür.) Er. 1. Vurulan, vurulmuş. Vurgun, aşık. 2. Gizli.

URHAN: (Tür.) Er. – Yüksek rütbeli han.

URKAN: (Tür.) Er. 1. Kale hendeği. 2. Şehir, kent. 3. Yüksek ve korunaklı yer.

URLUK: (Tür.) Er. – Aile, soy sop. Tohum.

URUÇ: (Ar.) – Yukarı çıkma, yükselme, ağma. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

URUK: (Tür.) Er. 1. Tane, tohum. 2. Nesil, kuşak, soy.

URUZ: (Tür.) Er. – Hedef, amaç, gaye.

URVE: (Tür.) – Kulp, sağlam. Urvetü’l-Vuska, sağlam kulp. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. Sahabe adlarındandır: Urve b. ez-Zübeyr.

URZA: (Ar.) – Hedef, amaç. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

USAL: (Tür.) Er. 1. Gamsız, kedersiz, keyfine düşkün. 2. Önemsiz.

USALAN: (Tür.) Er. – Akıl alan, akıllı.

USALP: (Tür.) Er. – Akıllı yiğit.

USARE: (Tür.) Ka. – Özsu.

USBAY: (Tür.) Er. – Akıllı, saygın kişi.

USBERK: (Tür.) Er. – Şimşek gibi parlak akıllı kimse.

USBEY: (Tür.) Er. – Akıllı kişi.

USER: (Tür.) Er. – Akıllı kişi.

USHAN: (Tür.) Er. – Akıllı hükümdar.

USKAN: (Tür.) Er. – Akıllı soydan gelen.

USLU: (Tür.) – Akıllı, zeki, uysal, sakin kimse. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

USLUER: (Tür.) Er. – Akıllı, olgun kişi.

USMAN: (Tür.) Er. – Akıllı, zeki kimse.

USUM: (Tür.) Er. – Akıllı.

USUN: (Tür.) – Hüzün. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

USUNBİKE: (Tür.) Ka. – Hüzünlü hanım.

UTARİD: (Ar.) – Merkür. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır.

UTBE: (Ar.) Er. – Meşhur sahabelerden bazılarının ismi.

UTKAN: (Tür.) Er. 1. Zafer kazanmış, muzaffer. 2. Şerefli, onurlu soydan gelen.

UTKU: (Tür.) – Birçok emek ve tehlikelerden sonra ulaşılan, mutlu sonuç, zafer. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UTMAN: (Tür.) Er. – Şerefli, edepli, terbiyeli kimse.

UYAR: (Tür.) Er. 1. Uygun yerinde. 2. Boyun eğen, uysal, nazik kimse.

UYARALP: (Tür.) Er. – Uysal, nazik yiğit.

UYAREL: (Tür.) Er. – Uyar el.

UYGAN: (Tür.) Er. – Uyumlu, uyan.

UYGAR: (Tür.) – Kültürlü, eğilimli, görgülü, medeni. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UYGU: (Tür.) – Uyum, uygunluk. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UYGUN: (Tür.) 1. Yakışır, yaraşır, elverişli, yararlı. 2. Oranlı. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UYGUNEL: (Tür.) Er. – Uygun el.

UYGUNER:         (Tür.) Er.         –   Uygun uyumlu, olumlu.

UYGUR: (Tür.) 1. Orta Asya’da büyük devlet ve uygarlık kurmuş, yazılı anıtlarla sanat yapıtları bırakmış olan bir Türk ulusu. 2. Uygar, medeni. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UYGURALP: (Tür.) Er. – Uygar yiğit. Uygur’a mensup kişi.

UYSAL: (Tür.) – Yumuşak başlı, uyumlu, boyun eğen. Terbiyeli. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UYUN: (Ar.) – Gözler. Pınarlar, kaynaklar. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UZ: (Tür.) 1. İyi, güzel. Uygun, doğru. 2. Usta. 3. Temiz, dikkatli. Becerikli, akıllı, anlayışlı. 4. Yakın, içten. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UZALP: (Tür.) Er. – İyi, temiz, akıllı, anlayışlı yiğit.

UZAY: (Tür.) – Bütün varlıkların içinde bulunduğu sonsuz boşluk. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UZBAY: (Tür.) Er. – İyi, becerikli, temiz, akıllı ve saygın kişi.

UZCAN: (Tür.) Er. – Uysal, uyumlu, iyi insan.

UZEL: (Tür.) – Usta, becerikli kişi. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UZER: (Tür.) Er. – Becerikli, akıllı kişi.

UZGÖREN: (Tür.) Er. – Gerçeği önceden görebilen.

UZHAN: (Tür.) Er. – Ülke ve halkına faydalı olan.

UZKAN: (Tür.) Er. – Erdemli soydan gelen.

UZLET: (Ar.) Er. – Bir kenara çekilip toplum yaşayışından ayrı kalma.

UZMA: (Ar.) – Büyük, en büyük. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UZMAN: (Tür.) – Belli bir iş ya da konuda bilgi, görüş ve becerisi olan kimse. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

UZSAN: (Tür.) Er. – Becerisi ve diğer iyi nitelikleriyle tanınan.

UZSOY: (Tür.) Er. – İyi nitelikli soydan gelen.

UZTAN: (Tür.) Er. – Uz – tan.

UZTAŞ: (Tür.) Er. – Uz – taş.

UZTAV: (Tür.) Er. – Uz – tav.

UZTAY: (Tür.) Er. – Uz – tay.

UZTEKİN: (Tür.) Er. – Uz – tekin.