İSİMLERİN ANLAMI – M HARFİ

MUVAKKAR: (Ar.) Er. – Tevkir edilmiş, ağırlanmış, saygı gösterilmiş olan. Vakarlı, ağırbaşlı.

MUZAFFER: (Ar.) – Zafer, üstünlük kazanmış, üstün. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

MUZİ: (Ar.) – Işık veren parlayan parlak. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

MUZAM: (Ar.) Er. – Bir şeyin en büyük kısmı.

MÜ’MİN: (Ar.)Er. – İman etmiş, İslam dinine inanmış, müslüman.

MÜ’MİNE: (Ar.) Ka. – (bkz. Mü’min).

MÜBAHAT: (Ar.) Ka. – Övünme, iftihar etme.

MÜBAREK: (Ar.) Er. 1. Bereketli, feyizli. Uğurlu, hayırlı, kutlu, mutlu. 2. Beğenilen, sevilen, kızılan şaşılan kimse. Bir şey hakkında sözleşme.

MÜBAREKE: (Ar.) Ka. – (bkz. Mübarek).

MÜBECCEL: (Ar.) Ka. – Yücelmiş, saygı gösterilmiş yüce, ulu.

MÜBELLİĞ: (Ar.) Er. 1. Tebliğ eden, haber veren bildiren. 2. Büyük camilerde imamın söylediğini tekrarlayan kimse. – Hz. Peygamberin isimlerinden.

MÜBERRA: (Ar.) – Temize çıkmış aklanmış, müstesna, azade, arınmış. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. -Hz. Peygamberin isimlerinden.

MÜBEŞŞİR: (Ar.) Er. – Müjdeci, muştucu. – Hz. Peygamber (s.a.s)’in isimlerinden.

MÜBİN: (Ar.) Er. – 1. İyiyi kötüden, doğruyu yanlıştan, hayrı şerden ayıran. 2. Açık anlaşılır, aşikar, belli. 3. Kur’an’ı Kerim’i bazen de peygamber (s.a.s.)’i vasfetmek için kullanılmıştır.

MÜBİNE: (Ar.) Ka. – (bkz, Mübin).

MÜBŞER: (Ar.) Er. – İbşar olunmuş, müjdelenmiş, mübeşşer.

MÜBTEHİC: (Ar.) Er. – Sevinçli, sevinmiş, memnun, mesrur, şad. (bkz. Behçet, Şadan).

MÜCAB: (Ar.) Er. – Kabul cevabı almış olan. Duası kabul olunan.

MÜCADELE: (Ar.) Er. 1. Uğraşma, savaşma, çatışma. 2. Kur’an surelerinden birisinin adı.

MÜCAHİD: (Ar.) Er. 1. Cihad eden, din düşmanlarıyla savaşan. Savaşan, uğraşan, savaşçı. 2. Gayret eden, çok çalışan. 3. Tasavvufta nefsine karşı gelerek kendini terbiye eden ve böylece manevi makamlara erişen kimse, derviş. – Türk dil kurallarına göre d/t olarak kullanılır.

MÜCAHİDDİN: (Ar.) Er. – Din savaşçısı, İslam askeri.

MÜCD: (Ar.) Ka. – Kıvırcık, kıvrılmış, lülelenmiş saç.

MÜCEDDET: (Ar.) Ka. – Yeni, henüz kullanılmamış.

MÜCELLA: (Ar.) Ka. – Parlatılmış, parlak, cilalı.

MÜCEVHER: (Ar.) Ka. 1. Değerli süs eşyası. 2. Arap alfabesinde noktalı olan harf.

MÜCMEL: (Ar.) – Kısa ve az sözle anlatılmış, öz, özet. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

MÜCTEBA: (Ar.) Er. – Seçilmiş, seçkin. Hz. Peygamberin isimlerinden.

MÜCTEHİD: (Ar.) Er. – İctihad eden, gücü yettiği kadar çalışan. Ayet ve hadislerden şer’i hükümler çıkaran din alimi. – İmam-ı Azam gibi.

MÜDAFİ: (Ar.) Er. – Müdafaa eden, koruyan. Savunan, dayanan.

MÜDEBBER: (Ar.) Ka. – Tedbir alınmış, düşünce ile hareket edilmiş.

MÜDRİK: (Ar.) Er. – İdrak eden, anlayan, aklı ermiş.

MÜDRİKE: (Ar.) Ka. – (bkz. Müdrik).

MÜEMMİL: (Ar.) Er. – Temin edilmiş, sağlanmış, emniyete alınmış. -Hz. Peygamberin isimlerinden.

MÜESSER: (Ar.) Ka. – Kendisine bir şey tesir etmiş olan.

MÜEYYED: (Ar.) – Teyid edilmiş, kuvvetlendirilmiş, sağlam. Doğrulanmış. Yardım gören. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

MÜFAHİR: (Ar.) Er. – Övünen.

MÜFAHİRE: (Ar.) Ka. – Fahreden, övünen.

MÜFERREC: (Ar.) Er. 1. Meydanı olan, geniş. 2. Keder gideren.

MÜFERRİH: (Ar.). – Ferahlık veren, iç açan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

MÜFİD: (Ar.) Er. 1. İfade eden, anlatan, manalı. 2. Faydalı. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır.

MÜFİDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Müfid).

MÜFİZ: (Ar.) Er. – Feyizlendiren, feyiz veren. Allah’ın isimlerinden. -“Abd” takısı alarak kullanılır. Abdulmufiz.

MÜFTEHİR: (Ar.) Er. 1. İftihar eden, övünen. Şanlı, şerefli. 2. Parasız işgören, fahri.

MÜGE: (Fran.) Ka. – İnci çiçeği.

MÜHEYMİN: (Ar.) – Birini korkudan koruyan. Allah’ın isimlerinden. -“Abd” takısı almadan kullanılmaz. Abdulmüheymin.

MÜHEYYA: (Ar.) Ka. – Hazır.

MÜHİB: (Ar.) Er. 1. Heybetli, korkunç, korkutan. 2. Tehlikeli ve saygı uyandıran.

MÜHİBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Mühib).

MÜHRE: (Fars.) Ka. 1. Bir çeşit yuvarlak şey. 2. Cam boncuk. Mühre-i Zar: Güneş.

MÜJDAT: (Fars.) Er. – Müjdeler, sevinçli haberler.

MÜJDE: (Fars.) Ka. 1. Muştu, sevinç haberi, büşra. 2. Hayırlı, sevinçli bir haber getirene verilen bahşiş.

MÜJGÂN: (Fars.) Ka. – Kirpikler, kirpik.

MÜKÂFAT: (Ar.) Ka. – Ödül. Değerlendirici, sevindirici davranış.

MÜKAFİ: (Ar.) Er. – Eşit, beraber.

MÜKERREM: (Ar.) – Muhterem, aziz sayın, saygıdeğer, sayılan, onurlandıran, hürmet ve tazime erişmiş. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

MÜKREM: (Ar.) Er. – Kerem ve şeref ile nitelenmiş olan.

MÜKREMİN: (Ar.) Er. – İkram olunmuş, ağırlanmış.

MÜKRİM: (Ar.) Er. – İkramcı, ikram eden, ağırlayan-ağırlayıcı, misafirperver.

MÜKRİME: (Ar.) Ka. – (bkz. Mükrim).

MÜLAYİM: (Ar.) Er. 1. Uygun, muvafık. 2. Yumuşak huylu, yavaş kimse. Pekliği olmayan.

MÜLHİM: (Ar.) Er. – İlham veren, içe doğduran, esinlendiren.

MÜLHİME: (Ar.) Ka. – (bkz. Mülhim).

MÜLKET: (Ar.) Er. – Ülke.

MÜLTEKA: (Ar.) – Kavuşma, buluşma, birleşme yeri. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

MÜLTEMİ: (Ar.) Er. – Parlayan, parıldayan.

MÜMTAZ: (Ar.) Er. – İmtiyaz tanınmış, ayrı tutulmuş, üstün tutulmuş. Seçkin.

MÜNCİ: (Ar.) Er. – İnca eden, kurtaran, halaskar. – Hz. Peygamberin isimlerinden.

MÜNEVVER: (Ar.) Ka. – Tenvir edilmiş, nurlandırılmış, aydınlatılmış, ışıklı. Aydın.

MÜNİB: (Ar.) Er. 1. İnabe eden, asiliği, azgınlığı bırakarak Allah’a yönelen. 2. Güzel yağan, faydalı yağmur. 3. Taze ve verimli bahar.

MÜNİBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Münib).

MÜNİF: (Ar.) Er. 1. Yüksek, ulu, büyük, ali, bülend. 2. Yüksek, büyük hükümler.

MÜNİFE: (Ar.) Ka. – (bkz. Münif).

MÜNİM: (Ar.) Er. – Nimet veren,

yedirip içiren. – Takı alarak kullanılır. Abdülmün’im.

MÜNİR: (Ar.) Er. 1. Nurlandıran, ışık veren, parlak, ziyalar. 2. Kur’an’da peygambere ve ilahi kitaplara sıfat olarak kullanılmıştır.

MÜNİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Münir).

MÜNŞİ: (Ar.) Er. – İnşa eden, yapan. Yapısı, üslubu güzel olan, iyi katib.

MÜNTEHA: (Ar.) – Son, nihayet, uç, en son, akıbet. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

MÜNZİR: (Ar.) 1. Akıbetinin kötülüğünü söyleyerek korkutan. 2. Kafirleri ve münafıkları sapıklıklarından döndürmek için cehennem azabı ile korkutan. Rasulullah için kullanılmıştır. Birçok sahabe de bu ismi kullanmıştır.

MÜRDÂZ: (Fars.) – İran güneş yılının 5. ayı.

MÜREN: (Tür.) – Akarsu, dere, ırmak. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

MÜREVVA: (Ar.) Ka. – Aklı, fikri, düşünüşü görünüşü sağlam.

MÜRİD: (Ar.) Er. 1. İdare eden, emreden buyuran. 2. Bir şeyhe bağlı olan kimse. – Türk dil kurallarına göre “d/t” olarak kullanılır.

MÜRİDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Mürid).

MÜRSEL: (Ar.) Er. 1. Gönderilmiş yollanılmış. Şeriat sahibi peygamberler. 2. Salıverilmiş suç. 3. Bir yazı sitili. Hz. Peygamberin isimlerinden.

MÜRŞİD: (Ar.) Er. 1. İrşad eden, doğru yolu gösteren kılavuz. 2. Tarikat şeyhi. Gafletten uyandıran.

MÜRŞİDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Mürşid).

MÜRÜVVET: (Ar.) Ka. – İnsaniyet, mertlik, yiğitlik. Cömertlik, iyilikseverlik.

MÜSEVVER: (Ar.) Ka. – Çevresine sur, duvar çevrilmiş korunmuş.

MÜSLİM: (Ar.) Er. – İslam dininde olan.

MÜSLİME: (Ar.) Ka. – (bkz. Müslim).

MÜSTAKİM: (Ar.) Er. – Doğru, düz, dik. Temiz, namuslu.

MÜSTEAN: (Ar.) – Kendisinden yardım beklenen, yardım istenen. -Allah’ın sıfatlarındandır.

MÜSTEBŞİR: (Ar.) Er. – İstibşar eden, müjdeleyen. Müjde ile sevinen.

MÜSTECAB: (Ar.) Er. – İsticabe edilmiş, kabul olunmuş, (bkz. Mücab).

MÜSTEKBİR: (Ar.) 1. Kibirlenen kendini büyük gören, büyüklenen. 2. Alah’a karşı büyüklenen kafir ve mülhid. – İsim olarak kullanılmaz.

MÜSTEKFİ: (Ar.) Er. – Yetecek kadarını isteyen.

MÜSTENİR: (Ar.) Er. – Işıklı, parlak.

MÜSTENİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Müstenir).

MÜSTESNA: (Ar.) 1. İstisna edilen, kural dışı bırakılan, bırakılmış. 2. Bütün. 3. Ayrı tutulan, ayrık. 4. Benzerlerinden baskın. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

MÜSTEZIM: (Ar.) Er. 1. İstizanı eden, büyük gören, büyük tutan, cömert. 2. Kibirli, gururlu.

MÜŞERREF: (Ar.) – Şereflendirilmiş kendisine şeref verilmiş, şerefli.

MÜŞFİK: (Ar.) – Şefkatli, merhametli, acıyan, seven. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

MÜŞFİKA: (Ar.) Ka. – (bkz. Müşfik).

MÜŞİR: (Ar.) Er. 1. Haber veren, bildiren. 2. Emir ve işaret eden. 3. Mareşal. – Daha çok lakab olarak kullanılır.

MÜŞTAK: (Ar.) Er. – İştiyaklı, özleyen, göreceği gelen, can atan.

MÜŞTEHİR: (Ar.) – İştihar eden, şöhret bulan, meşhur. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

MÜTEÂL: (Ar.) Er. – Yüksek, yüce. (bkz. Bülend).

MÜTİM: (Ar.) Er. – Tamamlayan, tamamlayıcı, tamamlamaya yarayan.

MUTTAKİ: (Ar.) Er. – İttika eden, sakınan, çekinen. Allah’tan korkan, abid, zahid. – Hz. Peygamberin isimlerinden.

MÜVEDDET: (Ar.) Ka. – Sevgi, muhabbet, dostluk.

MÜVELLÂ: (Ar.) – Bir davanın veya anlaşmazlığın halli, bir işin araştırılması konusuna şeriatça vazifelendirilmiş şahıs. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

MÜYESSER. (Ar.) Ka. – Kolayı bulunup yapılan, kolay gelen, kolaylıkla olan.

MÜZAHİR: (Ar.) Er. – Zahir olan, arka çıkan, yardım eden, koruyan.

MÜZDÂD: (Ar.) Er. – Ziyadeleşmiş, artmış, çoğalmış. – Türk dil kuralı açısından “d/t” olarak kullanılır.

MÜZEHHER: (Ar.) Ka. – Çiçekli, çiçeklenmiş, çiçek açmış. – (bkz. Zühre).

MÜZEKKİR: (Ar.) Er. – Zikreden hatıra getiren anan. Zikreden ibadet eden. – Hz. Peygamberin isimlerinden.

MÜZEMMİL: (Ar.) Er. 1. Bir şeye sarılmış sargılanmış. 2. Kur’an-ı Kerim’de bir sure adı.

MÜZEYYEN: (Ar.) Ka. – Zinetlendirilmiş, süslenmiş, süslü.

Yorum Bırakın