İSİMLERİN ANLAMI – N HARFİ

NECATİ: (Ar.) Er. – Kurtulmaya mensup, kurtuluşla ilgili. Necati: 15 asır meşhur Osmanlı şairi olup asıl adı İsa’dır.

NECCAR: (Ar.) Er. – Dülger. Marangoz. – Daha çok lakab olarak kullanılır.

NECDET: (Ar.) Er. – Kahramanllık yiğitlik, efelik. Korkusuz olmak.

NECEF: (Ar.) Er. – Yüksek, sırt tepe, tümsek. Kufe civarlarında Hz. Ali’nin türbesinin bulunduğu yer.

NECİB: (Ar.) Er. 1. Soyu sopu temiz pak olan kimse. 2. Asilzade, kıymetli, üstün. 3. Güzel ahlak sahibi. – Türk dil kuralı açısından “b/p” olarak kullanılır.

NECİBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Necip).

NECİD: (Ar.). – Yüksek yayla. Arabistan’ın sahil ovasına ve çukur sahaya zıt olan yüksek kısım. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NECİL: (Ar.) Er. – Soylu, soyu sopu temiz, kişizade. Asıl.

NECİLE: (Ar.) Ka. – (bkz. Necil).

NECİY: (Ar.) Er. – Sırdaş.

NECİYULLAH: (Ar.) Er. – Allah’ın kurtuluş verdiği kişi. Hz. Peygamberin isimlerinden.

NECLA: (Ar.) Ka. – Çocuk, evlat. Kuşak, soy, nesil.

NECMİ: (Ar.) Er. – Yıldızla ilgili. Necmüddin: Dinin yıldızı. – Dilimizde “Necmettin” şeklinde kullanılmaktadır.

NECMİYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Necmi).

NECVE: (Ar.) Ka. – Tümsek ve yüksek yer.

NEDA: (Ar.). – Çiğ, nem rutubet, (bkz. Şebnem). – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEDİM: (Ar.) Er. 1. Meclis arkadaşı, sohbet arkadaşı. 2. Büyükleri fıkra ve hikayeleri ile eğlendiren. Güzel hikayeler anlatan, tatlı konuşan. – Nedim: Osmanlı şairlerinden. Asıl adı Ahmed’tir. Lale devri şairlerindendir.

NEDİME: (Ar.) Ka. – (bkz. Nedim). -Zengin veya itibarlı bir kadının arkadaşı. Saray hayatında Sultan hanımlarının yardımcıları.

NEDRET: (Ar.). – Azlık, seyreklik, az bulunurluk. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEDVE: (Ar.) Er. – Görüşme konuşma. Daru’n-Nedve’. Cahiliyye zamanında Mekke’de, kabile işlerini konuşmak için yapılmış olan meşhur bina.

NEFASET: (Ar.) Ka. – Nefislik, nefis olma hali. Kıymetlilik.

NEFER: (Ar.) Er. 1. Bir adam, tek kişi. 2. Er, asker.

NEFİ: (Ar.) Er. – Çıkar ile ilgili faydacı, menfaat, kâr. – Nefi’, Divan edebiyatının başarılı şairlerindendir. 4. Murad zamanında yaşamıştır.

NEFİS: (Ar.) Ka. – Çok hoş, hoşa giden, beğenilen.

NEFİSE: (Ar.) Ka. – Pek hoş, çok hoşa giden, en güzel, çok beğenilen.

NEHÂR: (Ar.) Ka. -Gündüz.

NEHİB: (Ar.) Er. 1. Dehşet, korku. 2. Yağmacı, çapulcu. – Türk dil kuralına göre “b/p” olarak kullanılır.

NEHİR: (Ar.) Ka. – Akarsu, ırmak. Çok bol su.

NEHİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nehir).

NEHRİ: (Ar.) Er. – Nehirle ilgili, nehire ait.

NEJAD: (Fars.) Er. – Soy, nesil.

NEMA: (Ar.) Ka. 1. Artma, çoğalma. 2. Büyüme, uzanma. 3. Faiz.

NEMİR: (Ar.) Ka. – Tatlı su.

NEMRUD: (Ar.) Er. – Babil’in kurucusu olduğu sanılan hükümdar. M.Ö. 2640’ta yaşamış Hz. İbrahim’i ateşe attırmıştır. Babil kulesinin onun zamanında yapıldığı söylenmektedir. -İsim olarak kullanılmaz.

NEPTÜN: (Lat.) Er. – Güneşe yakınlığı 8. sırada olan gezegen.

NERGİS:(Fars.) Ka. – Nergisgillerden çiçekleri ayrı veya bir köksap üzerinde şemsiye vaziyetinde bulunan ve beyaz san nevilesi de olan bir süs çiçeği.

NERİM: (Fars.) Er. – Pehlivan, yiğit, bahadır.

NERİMAN: (Fars.) Ka. – (bkz. Nerim). – Rüstem’in dedesi olan Şam’ın babası.

NERMİ: (Fars.) Er. – Yumuşak, gevşeklik.

NERMİN: (Fars.) Ka. – Yumuşak.

NESEFİ: (Ar.) Er. – Yapı ustası.

NESİB: (Ar.) Er. – Soylu, soyu temiz baba.

NESİBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nesib).

NESİF: (Ar.) Er. – İki kişi arasında olan sır.

NESİL: (Ar.) Er. – Aynı çağda, aynı yaşta bulunan kimselerin tümü, kuşak.

NESİM: (Ar.) Er. 1. Hafif rüzgar. 2. Hoş, mülayim insan.

NESİME: (Ar.) Ka. – (bkz. Nesim).

NESLİ: (Ar.) Ka. – Nesle ait, soya ait.

NESLİGÜL: (a.f.i.) Ka. – Gül soyu, gül gibi güzel soydan gelen.

NESLİHAN: (a.f.i.) Ka. – Han nesline ait, hanın soyundan.

NESLİŞAH: (a.f.i.) Ka. – Şah soyundan gelen.

NESRİN: (Fars.) Ka. – Yaban gülü Ağustos gülü. Mısır gülü. Van gülü.

NEŞTERİN: (Fars.) Ka. – Ağustos gülü, yaban gülü.

NEŞAT: (Ar.) Er. – Sevinç, neşe, şenlik, keyif. İran şairlerinden birisinin adı.

NEŞET: (Ar.) Er. 1. Meydana gelme, gelişme. 2. Kaynak olma, bir mecradan çıkış. Neşet: 19. yy. Türk şairlerinden biri.

NEŞE: (Ar.) Ka. – Neşe keyif, sevinç. Az sarhoşluk, çakırkeyif.

NEŞECAN: (a.t.i.) Ka. – Canın neşesi, mutluluğu.

NEŞEGÜL: (a.f.i.) Ka. – (bkz. Neşe).

NEŞENUR: (Ar.) Ka. – Işık saçan neşe, sevinç. – (bkz. Neşe).

NEŞEVER: (a.t.i.) Ka. – Çok neşeli.

NEŞİD: (Ar.) Er. – (bkz. Neşide).

NEŞİDE: (Ar.) Ka. – Manzum şiir. Atasözü         derecesinde   kullanılan meşhur beyit veya mısra.

NEŞVE: (Ar.) Ka. – Sevinç.

NEVA: (Fars.) Ka. 1. Ses, şada, makam, ahenk, name. 2. Refah, zenginlik. Güç, kudret. 3. Doğu müziğinde bir makam.

NEVADİR: (Ar.). – Az bulunan şeyler. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEVÂL: (Ar.). 1. Talih, kısmet. 2. Bahşiş, bağış. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEVAZ: (Fars.) Er. – Okşayan, okşayıcı.

NEVBAHAR: (Fars.) Ka. – İlkbahar. Yeni bahar.

NEVBAHT: (f.a.i.) Ka. – Yeni şansı açılmış, şansı açık.

NEVBAR: (Fars.) Ka. 1. Genç kız. 2. Turfanda çıkan meyve ve çiçek.

NEVBARE: (Fars.) Ka. – Turfanda yemiş. Taze yeşillik.

NEVCİ: (Fars.) Er. – Makam, ahenk ve nasip ile ilgili. Ali Şakir’in lakabı.

NEVCİVAN: (Fars.) Er. – Genç, delikanlı.

NEVEDA: (Fars.) Ka. – Yeni tavır, yeni eda. “Nev” ve “eda” kelimelerinden birleşik isim.

NEVESER: (Fars.). – Türk müziğinde birleşik bir makam. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEVFEL: (Ar.) Er. – Deniz. (bkz. Derya). Sahabe isimlerindendir.

NEVGÜL: (Fars.) Ka. – Yeni açılmış gül.

NEVHAYAT: (f.a.i.) Ka. – Yeni hayat, yeni yaşam.

NEVHİZ: (Fars.) Er. – Genç. Yeni yetişmiş, yeni çıkmış.

NEVİDE: (Ar.) Ka. – İyi, sevinçli haber.

NEVİN: (Fars.) Ka. – Yepyeni, yeni şey, yeni olan.

NEVİNUR: (Fars.) Ka. – Renk ışık.

NEVİR: (Ar.) Ka. 1. Parlaklık. 2.Ağaç çiçeği.

NEVİT: (Fars.) Er. – İyi, sevinçli haber, müjde.

NEVNİHAL: (Fars.) Ka. – Taze fidan, ağacın taze sürgünü.

NEVRA: (Ar.) Ka. 1. Işıklı olma, parlaklık. 2. Çiçek, özellikle beyaz çiçek.

NEVRED: (Fars.). – Gezen, dolaşan, yol alan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEVREDDİN: (Ar.) Er. – Dinin ışığı, aydınlığı. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır.

NEVRES: (Fars.). – Yeni yetişen, yeni biten. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEVRESTE: (Fars.) Ka. – (bkz. Nevres).

NEVRİYE: (Ar.) Ka. – Işıkla, parlaklıkla, aydınlıkla ilgili.

NEVRUZ: (Fars.) Ka. 1. Yeni gün. 2. İlkbahar başlangıcı. 3. Türk müziğinin makamlarından.

NEVSAL: (Fars.) Er. – Yeni yıl.

NEVSALE: (Fars.) Ka. – Genç, taze, küçük.

NEVŞAH: (Fars.) Er. 1. Yeni dal. 2.Yeni bilmiş geyik boynuzu.

NEVZAD: (Fars.) Er. – Yeni doğmuş. Yeni doğan. – Türk dil kuralı açısından “d/t” olarak kullanılır.

NEVZAR: (Fars.). – Yeni ağlayış, ağlaması güzel olan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEVZENİN: (Fars.). – Yeni tarz yeni yöntem. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEYYİR: (Ar.) Er. – Nurlu, parlak. Işıklı cisim. Güneş.

NEYYİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Neyyir).

NEYZEN: (Fars.) Er. – Ney çalan kimse.

NEZAFET: (Ar.) Ka. – Temizlik, paklık.

NEZÂHAT: (Ar.) Ka. – Temizlik, paklık. İncelik, rikkat.

NEZÂKET: (Fars.) Ka. 1. Naziklik. 2. Zariflik, incelik. 3. Terbiye. 4. Ehemmiyet.

NEZİH: (Ar.) Er. – Temiz, pak.

NEZİHE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nezih).

NEZİHİ: (Ar.) Er. – Temizlik, saflık, incelikle ilgili.

NEZİR: (Ar.) Er. 1. Birini doğru yola (Sırat-ı Müstakim’e) yöneltmek için Allah’ın azabıyla gözdağı vererek korkutmak. 2. (Fıkıh’ta) Adak, dilek, tahsis. 3. Kendisini Allah yoluna adayan kişi. Kur’an’da 40’tan fazla yerde geçmektedir. Hz. Peygamberin isimlerinden.

NEZİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nezir).

NEZZAM: (Ar.) Er. – Nizam veren düzenleyen.

NİDA: (Ar.) Ka. 1. Çağırma, bağırma, seslenme. 2. Ses verme.

NİGAH: (Fars.) Ka. 1. Bakış, bakma. 2. Göz.

NİGAR: (Fars.) Ka. 1. Resim. 2. Resmedilmiş, resmi yapılmış. Put. 3. Sevgili. 4. Türk musikisinde bir makam. Nigar Hanım: Meşhur kadın şairlerdendir. Osman Paşa’nın kızıdır.

NİHAD: (Fars.) Er. – Tabiat huy, yaratılış, kişilik, bünye. – Türk dil kuralı açısından “d/t” olarak kullanılır.