İSİMLERİN ANLAMI – Ü HARFİ

ü harfi bebek cocuk isimleri anlami manasi
ü harfi bebek cocuk isimleri anlami manasi
Ü harfi ile başlayan isimler, anlamlı isimler bebek isimleri, çocuk isimleri, anlamı güzel isimler, yeni isimler, güzel isimler, dini isimler,  İslami isimler, konulmaması gereken isimler, eski isimler, Farsça isimler, Türkçe isimler, Arapça isimler, erkek isimler, kız isimler, Klasik isimler, güncel isimler, en güzel isimler,

Ü

ÜBAB: (Ar.) Er. – Şiddetli, taşkın sel suyu.

ÜBABE: (Ar.) Ka. – (bkz. Übab).

ÜBEY:  (Ar.) Er.  –  Sahabedendir. Übey b. Ka’b.

ÜBEYDULLAH: (Ar.) Er. – Allah’ın kulu.

ÜBEYD: (Ar.) Er. Köle, kölecik, kul.- Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır.

ÜBEYDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Übeyd).

ÜBHET: (Ar.) Er. – Büyüklük, ululuk.

ÜÇEL: (Tür.) 1. Yüce, yüksek. 2. Arka. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜÇER: (Tür.) Er. – Üç er.

ÜÇGÜL: (Tür.) Ka. 1. Yaban yoncası. 2. Üç gül.

ÜÇOK: (Tür.) Er. – Oğuz destanına göre sol kolda bulunan 12 Oğuz boyuna verilen ad.

ÜFTADE: (Fars.) Ka.  1. Düşmüş, düşkün. 2. Aşık.

ÜFTADEGİ: (Fars.) Er. – Düşkünlük.

ÜGE: (Tür.) – Ünlü, şöhretli. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜKE: (Tür.) – Onur, şeref. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜKSÜM: (Ar.) Ka. – Çayırı, çimeni çok güzel bahçe.

ÜLEZ: (Tür.) 1. Batmakta olan güneş. 2. Salgın. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜLFER: (Ar.) – Büyük su, ırmak. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜLFET: (Ar.) 1. Alışma, kaynaşma. 2. Görüşme, konuşma. 3. Dostluk, arkadaşlık. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜLGEN: (Tür.) 1. Yüce, yüksek, ulu. 2. İyilik tanrısına verilen ad. – İsim olarak kullanılmaz.

ÜLGENALP: (Tür.) Er. 1. Yüce, ulu, yiğit. 2. Ülgen – alp.

ÜLGENER: (Tür.) Er. Yüce, ulu kimse. – Ülgen – er.

ÜLGER: (Tür.) – Kumaş vb. şeylerdeki ince tüy. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜLGÜ: (Tür.) Er. 1. Yakışıklı kimse. 2. Pay, hisse. 3. Tutum, tavır.

ÜLKE: (Tür.) 1. Bir devletin egemenliği altında bulunan yerlerin tümü. 2. Yurt, vatan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜLKEM: (Tür.) Yurdum, vatanım. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜLKEN: (Tür.) – Senin yurdun, senin vatanın. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜLKENUR: (Tür.) – Yurdunu aydınlatan ışık. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜLKER: (Tür.) – Boğa burcunda yedi yıldızdan biri. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜLKÜ: (Tür.) – Amaç edinilen, ulaşılmak istenilen şey. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜLKÜM (Tür.) – Amacım, ulaşmak istediğim şey. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜLKÜMEN: (Tür.) Er. – Ülküsü olan. bir ülküye bağlı olan kimse.

ÜLKÜSEL: (Tür.) – Ülkü ile ilgili, ülkü niteliğinde. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜLMEN: (Tür.) Er. – Denizci, deniz adamı.

ÜMERA: (Ar.) Er. – Beyler, emirler.

ÜNAN: (Ar.) – İnleme, nalan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜNSA: (Ar.) Ka. – Kadın, kız, nisa.

ÜMİT: (Fars.) – (bkz. Umut). – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜMMET: (Ar.) – Bir peygambere inananların hepsi. İslam dinine bağlı olanların hepsine verilen ad.

ÜMMİYE: (Ar.) Ka. – Anneye ait, anneyle ilgili.

ÜMMÜHAN: (Ar.) Ka. – Hükümdar anası.

ÜMNİYE: (Ar.) Ka. 1. Umut. 2. İstek, arzu. 3. Niyet.

ÜMRAN: (Tür.) – (bkz. Ümran). -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜNAL: (Tür.) 1. Adın duyulsun, tanın, ün kazan. 2. Ün al. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜNALAN: (Tür.) Er. – Adı duyulmuş, ün kazanmış.

ÜNALDI: (Tür.) Er. – Ün aldı.

ÜNALMIŞ: (Tür.) Er. – Ün ve şan kazanmış.

ÜNALP: (Tür.) Er. – Tanınmış, ünlü, yiğit.

ÜNAY: (Tür.) – Ay gibi tanınmış, ünü parlak, şöhretli.

ÜNEK: (Tür.) Er. 1. Kahraman, yiğit. 2. Ünlü tanınmış.

ÜNER: (Tür.) Er. – Tanınmış, ünlü yiğit.

ÜNGÖRMÜŞ: (Tür.) Er. – Ün görmüş.

ÜNGÜN: (Tür.) Er. – Ün gün.

ÜNGÜR: (Tür.) Er. – Mağara.

ÜNKAN: (Tür.) Er. – Tanınmış soydan gelen, soylu kan.

ÜNLEM: (Tür.) – Ses, seda, çağrı. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜNLÜ: (Tür.) – Tanınmış, adı duyulmuş şöhretli, şanlı. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜNLÜER: (Tür.) Er. – Tanınmış, ünlü kimse.

ÜNLÜOL: (Tür.) Er.- Adın duyulsun, ün kazan.

ÜNLÜSOY: (Tür.) Er. – Tanınmış soydan gelen.

ÜNSAÇ: (Tür.) Adın duyulsun, ünlen. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜNSAL: (Tür.) – Adın duyulsun. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜNSAN: (Tür.) – (bkz. Ünsal). – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜNSEV: (Tür.) – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜNSEVEN: (Tür.) – Ün seven. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜNSEVER: (Tür.) – Ün sever. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜNSEVİN: (Tür.) – Ün sevin. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜNSİ: (Ar.) Er. 1. Alışmış, sokulgan. 2. Arkadaş, dost.

ÜNSİYYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Ünsi).

ÜNÜVAR: (Tür.) 1. Ünü var. 2. Ünlü tanınmış. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜNVER: (Tür.) – Ünlen, tanınmış ol, insan ol. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜNVERDİ: (Tür.) Er. – Ün verdi. -(bkz. Ünver).

ÜNVEREN: (Tür.) Er. – Ün veren.

ÜNZİL: (Ar.) Er. – Gönderilmiş, indirilmiş, inzal olunmuş.

ÜNZİLE: (Ar.) Ka. – (bkz. Ünzil).

ÜRMEGÜL: (Tür.) Ka. – Sarmaşık.

ÜRÜN: (Tür.) 1. Üretilen, yararlı şey, topraktan elde edilen. 2. Yapıt, eser. 3. Sık orman. 4. Çokluk, bolluk. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜRÜNAY: (Tür.) Ka. – Ürün ay.

ÜRÜNDÜ: (Tür.) Er. – Seçilmiş, seçkin.

ÜRÜNDÜBAY: (Tür.) Er. – (bkz. Üründü).

ÜSGEN: (Tür.) Er. 1. Yüksek. 2. Gelişmiş.

ÜSTAM: (Ar.) Er. 1. Altın veya gümüşten yapılmış at eyeri. 2. Emin, güvenilir.

ÜSTAY: (Tür.) Er. – Ay gibi yüksek yüce.

ÜSTEK: (Tür.) Er. – Yüksek, yüce.

ÜSTEL: (Tür.) Er. – (bkz. Üstek).

ÜSTER: (Tür.) Er. – Çok değerli kimse.

ÜSTÜN: (Tür.) 1. Benzerlerine göre daha yüksek bir düzeyde olan, onları geride bırakan. 2. Yenen, galip gelen. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

ÜSTÜNBAY: (Tür.) Er. 1. Üstün bay. 2. Seçkin, başarılı kimse.

ÜSTÜNDAĞ: (Tür.) Er. – Üstün dağ.

ÜSTÜNER: (Tür.) Er. – Üsten – er.

ÜVEYS: (Ar.) Er. – İsteyen, arzu eden.

ÜZER: (Tür.) Er. 1. Üst. 2. Kaymak. 3. Faiz. – Can sıkıcı, üzücü.

ÜZEYİR: (Ar.) Er. – Kur’an-ı Kerim’de adı geçen, peygamber olup ol­madığı konusunda ihtilaflı görüşler bulunan kişi. Tevbe suresi 30. ayette ismi geçer.

ÜZÜM: (Tür.) Ka. – Asmanın taze ya da kuru olarak yenen ve salkım durumunda bulunan meyvesi.